گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش....دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش....خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود....جای یارش چقدر تو این غریبی خالی بود....یادش افتاد که یه روز یه باغبون دو بوته داشت....توبهاراون دوتا رو کنار هم تو باغچه کاشت....با نوازش های خورشید طلاقه کشیدن....قصشون شروع شد و همش به هم می خندیدن....شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود....عکس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود....روزای قشنگشون چقدر قشنگ و خوش گذشت....حیف لحظه هایی که چکید و مرد و برنگشت....گلای قصه ی ما اهالی شهر بهار....نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار....فکر میکردن همیشه مال همن تا دم مرگ....بمیرن.با هم میمیرن از غم باد و تگرگ....یه روز اما یه غریبه اومد و آروم و سرد....یکی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد....اون یکی قصه ی این روباور نمیکرد....تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد....گلای قصه ی ماعاشقای رنگ حریر....هر کودوم یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر....هیچکس از عاقبت اون یکی با خبر نبود.... چی میشد اگه تو دنیا قصه ی سفر نبود....قصه ی گلای ما حکایت عاشقیاس....مال یاسا.پونه ها.اطلسیا.رازقیاس....که فقط تو کار دنیا دل سپردن بلدن....بدون این که بدونن خیلیا خیلی بدن....یکیشون حالا تو گلدون سفال خیلی عزیز....اون یکی برده شده واسه عیادت مریض....چقدر به فکر هم اما چقدر در به درن....اونا دیگه تا ابد از حال هم بی خبرن....روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره....این بلا ها رو سر خیلی کسا در می یاره....بازیاش همیشه یه عالمه بازنده داره....توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره....این یه قانون شده که چه تو زمستون چه بهار....نمی شه ذخمی نشد از بازیای روزگار....اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید....حالا قصه با وصالشون به آخر می رسید....ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه....خوبا رو کنار هم می یاره.بعدم می چینه....کاش دلایی که هنوزم می طپن واسه بهار.... در امون بمونن از بازی تلخ روزگار...